Interview met Roxanne Monsanto.

Roxanne, vertel eens wat over jezelf.

Ik ben in Groningen geboren in de zomer van 1961. Heb er 50 jaar over gedaan om van een verlegen introvert een creatieve zelfbewuste vrouw te worden. Moeder van 2 pubers. En 2 jaar geleden getrouwd met de meest spannende man in the whole world. Creatieve processen zijn de voedingsbron voor mijn wezen, of dat nu schrijven, schilderen of het begeleiden van andere mensen in hun creatieve processen is.

Waarom ben je gaan schilderen?

Schilderen was met tekenen mijn grote liefde. Ik vulde mijn dagen ermee als kind. Misschien omdat ik geen aansluiting vond bij leeftijdsgenoten volgens mijn ouders. Eigenlijk weet ik dat zelf niet meer zo goed, ik weet alleen dat er niets anders was waar ik zo gelukkig van werd, en dat het zo vanzelfsprekend is geweest dat ik ook nooit anders gedaan heb of willen doen. Nu is het meer een enorm sterk gevoel van willen delen, of zoals mijn duivel op m’n schouder wel eens beweert “ik wil gewoon iedereen door de strot drukken dat ze goed rond moeten kijken en moeite moeten doen om schoonheid te willen zien, ook in dingen die niet voor de hand liggen, want dat daar een hele simpele vorm van geluk of op zijn minst troost in schuilt”.

Waar schilder je het liefste mee?

Ik schilder het liefst met de acryl. Voor de stillevens mag ik graag vreemd gaan met olieverf. En voor de illustratie opdrachten wijk ik graag uit naar aquarel.

Zijn er kunstenaars die jou inspireren?

Oude meesters als Alma Tadema waar ik als kind een schilderij van zag en prompt zijn sprookjesachtige werk als waarheid aan nam, blijkbaar had het zo n impact dat ik me nog steeds moet beheersen niet al te lang op details door te priegelen tot ik iets helemaal verkitscht (excuse my language) heb. Carel Fabricius -puttertje is mijn ultieme favoriete schilderij, daar heb ik heel wat A4-tjes over vol geschreven. Die man kon met een streek van zijn penseel een essentie neerzetten. Er zit een levendigheid in zijn stijl die ik mateloos bewonder.

Heb jij nog een tip voor de lezer?

O ja ….. pak een mooi groot linnen doek koop drie kleuren acryl + witte acryl en ga spelen met water en verf, ga vooral op zoek naar de fun van de materie en neem niets al te serieus. Dit is wat ik doe als ik nieuwe energie en/of inspiratie nodig heb. Van dit soort fratsen komen de mooiste ideeën en schilderijen.

Waarom heb je ervoor gekozen om juist deze drie schilderijen hier te laten zien?

De lachende zebra om de geschiedenis die ze vertegenwoordigt, de mooiste reis die ik ooit heb gemaakt door de woestijnen van Namibie, en mijn bizarre voorkeur voor de zwart-wit patronen van de zebra, die frequent in mijn werk opduiken omdat ik het zo’n mooi dynamisch beeld vind.

Het portret van mijn zoon omdat ik daarmee aangenomen werd op de klassieke academie tijdens een pittige selectie. Ik leerde dankzij dit portret dat ik een stukje van de essentie van mensen kan laten zien, net iets meer dan een foto kan. Ik was mij er niet van bewust dat ik dat deed totdat een meester mij dat vertelde. Dat vond ik bijna magie.

Het zeepaardje omdat het zo zwoegen was, als een soort bevalling, en ik de olieverf nog niet helemaal beheers, maar als het dan klaar is dat het toch klopt en dat de schoonheid van zo n dood beestje toch nog mensen kan ontroeren en verbazen. En dat je dan gewoon kunt vertellen dat dit echt een schilderijtje is en geen foto, want dat denkt dan iedereen. En ook hier zit weer een geschiedenis achter, van de eerste keer dat ik tijdens het snorkelen een zeepaardje zag en bijna van verwondering verdronk, zo mooi.